Ίσως το φαγητό να αποτελεί (και) για εσένα ένα μόνιμο αγκάθι στη ζωή σου.

Και ενώ στους περισσότερους τομείς της ζωής σου βρίσκεις τον τρόπο να διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις παρά τις όποιες δυσκολίες, στο θέμα του φαγητού «το χάνεις».

Σαν να είσαι κάποιος άλλος.

Τι γίνεται, λοιπόν, με τη σχέση σου με την τροφή;

Γιατί εκεί τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά;

Εάν οι σκέψεις αυτές τριγυρίζουν και στο δικό σου μυαλό…και «τα βάζεις» με τον εαυτό σου γιατί (σκέφτεσαι ότι) «δεν τα καταφέρνεις» σε αυτόν τον τομέα…

Θέλω να σου πω ότι σε καταλαβαίνω.

Ξέρω πόσο δύσκολο είναι.

Να θυμάσαι ότι ΔΕΝ είσαι μόνη/μόνος.

Υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι εκεί έξω ή μπορεί ακόμη και δίπλα σου, στο φιλικό ή και το οικογενειακό σου περιβάλλον, που μοιράζονται ακριβώς τις ίδιες ανησυχείς με εσένα!

Σίγουρα ένα άρθρο δεν μπορεί να καλύψει όλους τους διαφορετικούς λόγους, για τους οποίους οι άνθρωποι μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σχέση τους με το φαγητό. Άλλωστε, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και έχει τη δική ιστορία.

Ανεξάρτητα από τα προσωπικά βιώματα του καθενός, πιστεύω βαθιά ότι η καλλιέργεια της αυτοσυμπόνιας μπορεί να λειτουργήσει ως ένας από τους πολυτιμότερους συμμάχους για την ανάπτυξη μιας υγιούς σχέσης με το φαγητό.
Έτσι, μέσα από αυτό το άρθρο θέλησα να μιλήσω για την αυτοσυμπόνια και τη σημασία της.

ΑΥΤΟΣΥΜΠΟΝΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑΣ

Μία από τις επικρατέστερες διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις που μας έχει πλασάρει η κουλτούρα της δίαιτας για το φαγητό είναι ότι πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας.

Πώς μας επηρεάζει, όμως, πραγματικά μια τέτοια στάση απέναντι στην τροφή;

Σημασία που αξίζει να διερευνήσεις:

-Έχεις κανόνες γύρω από το φαγητό για το πόσο, τι και κάθε πότε «πρέπει» ή «δεν πρέπει» να τρως;

-Πώς σε κάνουν να νιώθεις αυτοί οι κανόνες;

–Ανησυχείς για το εάν «τηρείς σωστά» τους κανόνες ή όχι;

-Περιγράφεις τις μέρες, με κριτήριο το πόσο «καλά» πειθάρχησες σε αυτούς;

Π.χ. «Σήμερα ήμουν σωστή.» Ή «Αυτή η μέρα δεν ήταν καλή.»

-Προσπαθείς να κρύβεις από τον εαυτό σου τα «απαγορευμένα» τρόφιμα γιατί φοβάσαι ότι, εάν τα δεις, δεν θα μπορέσεις να «συγκρατηθείς»;

-Νιώθεις άγχος όταν πρόκειται να πας σε κοινωνικές εκδηλώσεις στον φόβο μην «υποκύψεις» στα τρόφιμα που θεωρείς «κακά»;

-Εάν τελικά «ενδώσεις στον πειρασμό», νιώθεις ότι έκανες κάτι «κακό», κατηγορείς τον εαυτό σου και νιώθεις ενοχές;

-Εάν (νομίζεις ότι) έφαγες περισσότερο μια μέρα, προσπαθείς να το αντισταθμίσεις με το να φας λιγότερο την επόμενη ημέρα ή ακόμη και με το να παραλείπεις ολόκληρα γεύματα, παρόλο που πεινάς;

 

Εάν η προσπάθεια ενός ατόμου να τρέφεται «υγιεινά» φτάνει στο σημείο να του δημιουργεί άγχος, ενοχές και ντροπή, καταλαβαίνεις ότι τότε δεν μιλάμε για προώθηση της υγείας, αλλά το ακριβώς ανάποδο.

Η αυστηρότητα στο φαγητό και η προσπάθεια να «πειθαρχείς» σε ανελαστικούς κανόνες μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε μια δυσλειτουργική σχέση με το φαγητό.

Δυστυχώς, πολλές από τις ενδείξεις που υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας διαταραγμένης σχέσης με το φαγητό θεωρούνται κοινωνικά αποδεκτές ή μπορεί ακόμη και να επικροτούνται. Αυτό φανερώνει το πόσο βαθιά επηρεασμένοι είμαστε σαν κοινωνία από την κουλτούρα της δίαιτας.

Συχνά μάλιστα κυκλοφορούν δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως Instagram και Tik Tok, οι οποίες προωθούν συμπεριφορές που αποτελούν πρακτικές διατροφικών διαταραχών και τις προβάλλουν σαν «υγιεινό τρόπο ζωής».

Αν, λοιπόν, κι εσύ μέχρι τώρα προσπαθούσες να «πειθαρχήσεις» σε μία δίαιτα ή κάποιο πλάνο διατροφής ή σε συγκεκριμένους διατροφικούς κανόνες (όπως, «κομμένη η ζάχαρη» ή «όχι φαγητό μετά τις 7 μ.μ.» κ.ά.), τότε αξίζει να πάρεις λίγο χρόνο για να παρατηρήσεις πώς επηρέασε τελικά αυτή η προσέγγιση τη σχέση σου με το φαγητό.

Χωρίς διάθεση να κρίνεις τον εαυτό σου για τις επιλογές που έχεις κάνει.

Είμαι σίγουρη πως έκανες το καλύτερο που μπορούσες με βάση αυτά που γνώριζες.

Αξίζει, όμως, να πάρεις μια μικρή απόσταση, να κάνεις ένα βήμα πίσω, και να παρατηρήσεις, με φιλική περιέργεια:

Η προσέγγιση που ακολουθούσες μέχρι τώρα, είχε τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο που θα ήθελες τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική σου υγεία;

Εάν, παρά την καλή σου πρόθεση, βλέπεις ότι η αυστηρότητα τελικά δεν σε ωφέλησε, τότε ίσως ήρθε η στιγμή να γνωριστείς με την αυτοσυμπόνια.

Ο Dr. Paul Gilbert ορίζει την συμπόνια ως:

 «Η ευαισθητοποίηση στον πόνο του εαυτού σου ή κάποιου άλλου με τη δέσμευση να προσπαθείς να τον απαλύνεις ή να τον προλαμβάνεις.»

Συνεχίζω με ένα μικρό απόσπασμα που είχα διαβάσει από το Κέντρο για την Κατανάλωση Φαγητού με Επίγνωση (The Center for Mindful Eating):

«Το θάρρος του να είσαι συμπονετικός έγκειται στην επιθυμία σου να δεις βαθιά μέσα στη φύση και τις αιτίες του πόνου — στον εαυτό σου, τους γύρω σου και γενικότερα την ανθρώπινη ύπαρξη.»

Ήδη από τον ορισμό αντιλαμβανόμαστε ότι η συμπόνια αποτελεί μία θαρραλέα επιλογή, καθώς σε προσκαλεί να δεις την πληγή σου.

Να σκύψεις επάνω της, με την πρόθεση να τη φροντίσεις.

Με φιλική περιέργεια, να προσπαθήσεις να κατανοήσεις τι την προκάλεσε.

Πολλοί άνθρωποι τρομάζουν όταν ακούν για πρώτη φορά την έννοια της αυτοσυμπόνιας.

Νομίζουν ότι, με το να δείχνουν κατανόηση στον εαυτό τους και να τον αποδέχονται, είναι σαν να αδιαφορούν.

Στην πραγματικότητα ισχύει ακριβώς το αντίθετο!

Το να συμπονάς (πονάς μαζί με) τον εαυτό σου είναι ένδειξη του πόσο πολύ νοιάζεσαι.

Δείχνει ότι θέλεις να στηρίξεις στον εαυτό σου.

Άλλωστε, πόσο σε έχει βοηθήσει η αυτοκριτική μέχρι τώρα;

Είναι σημαντικό να αγκαλιάσεις τον εαυτό για τις στιγμές που του φέρθηκες σκληρά.

Η αυτοκριτική συχνά αποτελεί έναν τρόπο, με τον οποίο μάθαμε να επιβιώνουμε σε ένα απαιτητικό περιβάλλον.

Δείξει κατανόηση στον εαυτό σου και θυμήσου ότι έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις διαφορετικά αυτή τη φορά.

Μπορείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου μέσα από την καλοσύνη και την τρυφερότητα.

Όσο εστιάζεις στην κατανόηση του εαυτού σου αντί να τον τιμωρείς και να τον μαστιγώνεις, τόσο ανοίγεται μπροστά σου ο δρόμος για ουσιαστική φροντίδα.

Δείχνοντας συμπόνια στον εαυτό σου, θα σου είναι πιο εύκολο να αναγνωρίζεις τις πραγματικές σου ανάγκες και τρόπους για να τις ικανοποιήσεις.

Εάν είσαι σε μια φάση της ζωής σου που θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο που προσεγγίζεις το φαγητό, τότε νομίζω ότι η συνειδητή εστίαση στην καλλιέργεια της αυτοσυμπόνιας θα μπορέσει να σταθεί πολύτιμος σύμμαχός σου σε αυτή τη διαδρομή.

Πώς θα μπορούσες να φέρεσαι με περισσότερη συμπόνια προς τον εαυτό σου;

Ποιο θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο, μικρό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση;

Αλήθεια, πώς πιστεύεις ότι θα μπορούσε να σε ωφελήσει το να έχεις μια πιο συμπονετική στάση προς τον εαυτό σου;

Όπως πάντα, θα χαρώ να μάθω τα σχόλια και τις δικές σου παρατηρήσεις, με αφορμή το άρθρο.

Εάν πάλι θέλεις να αρχίσεις να φέρεσαι στον εαυτό σου με μεγαλύτερη συμπόνια, αλλά νιώθεις ότι σου είναι δύσκολο αυτή τη στιγμή, είμαι εδώ για να σε στηρίξω σε αυτή τη διαδρομή.

Ο Διαισθητικός Τρόπος Διατροφής, η προσέγγιση που ακολουθώ και πρεσβεύω ως διατροφολόγος, έχει στον πυρήνα του την αυτοσυμπόνια.

Εάν ενδιαφέρεσαι να μάθεις περισσότερα για τη φιλοσοφία του Διαισθητικού Τρόπου Διατροφής και θέλεις να δεις κατά πόσο σου ταιριάζει, υπάρχει η δυνατότητα για την πραγματοποίηση ενημερωτικής συνεδρίας.

Έτσι, θα έχουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε και να αξιολογήσεις εάν ο Διαισθητικός Τρόπος Διατροφής είναι μια προσέγγιση που σε εκφράζει και μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σου.

Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου με όποιον τρόπο σε εξυπηρετεί καλύτερα!

Με αγάπη και κατανόηση προς όλα τα άτομα που έχουν φερθεί σκληρά στους εαυτούς τους,

Κωνσταντίνα

❤️